|
|
||
|
... / پژمان طرفه نژاد (اول آذر 1381) دو شعر از سلمه غازيانی (نيمه آذر 1381) تهرانِ پاييزی و حکايتِ باد / شهاب مباشری (24 آذر 1381) و
تهرانِ پاييزی و حکايتِ باد (24 آذر 1381)
بی قرار، ولی باحيا: نسيم نسيم می نوازدم نرم نرم چونان لحظه ای که می بردم آرام دست دست بر گونه هاش به نوازش اش فرو در آرامش ام، غرق غرق که ناگهان خلاف آمدِ رسمِ نازداری اش فرا می گيرد نسيم را ناصيه ای دگرگونه سرخ سرخ توفنده بادی بادی تندری يکباره يکباره پاييز رخ می نمايدم پرده دران کمر تا می کنم آن گاه که اوراق بودنم با مهرناز می پراکنند با باد هر جايی هر جايی چون برگ های رنگ باخته زرد زرد درخت عريان است عريان در باد ... آرامش ات بر باد تهران تهران تهران
ابتدای آذر 77، در پاييزی که تهران شاهد رخدادهای بی سابقه ای بود. بگذریم ...
دو شعر از سلمه غازيانی
(نيمه آذر 1381)
دعا
به اجابت دعايی دخيل بسته ام به نگاه ات به کدامين ضريح بياويزم؟ چند آسمان ببارم که بيايی؟ تا با زخمه نگاهی بنوازی ام که ترکه های جوانی دسته دسته سوخت و اين اجاق سرد اين جنگل خاموش هيمه می طلبد
سرزمين من
از خاطرم نمی روی می آيی سبز سبز و قبای پرده به عطر چای و نسيم شاليزار تطهير می شود
می خواهم آنجا که گوی سرخ پشت سبز کوه ات شانه می سايد آنجا آنجا که آبی دريايت در آغوش آسمان هميشه خاکستری است رها شوم ای سرزمين من، ای سبز سبزها
ايستاده به زير تنها درخت باغچه دخيل بسته ام انگشتان ات را و طواف می کنم در عطر مواج بهار نارنج
تنهايی ام را مرور می کنم بی هيچ دلهره اي پلک بر هم می گذارم: صدای چشمه ای
آنگاه که نيمی از قاب پنجره ات را ديوار روبرو و نيمه ديگر را شب پوشانده باشد برای خواب، زيرانداز يا روانداز چه تفاوت دارد وقتی هنوز از سقف خانه ات راهی به سوی آسمان نيافته باشي و زندگی، بينی چسبانده به شيشه اتاق تو را بنگرد و در آسمان شب، کودکان روز به بازيت نگيرند برای خواب، زيراندار يا روانداز چه تفاوت دارد
چشم هايت را می مالی تا بلکه خواب ... خواب ... نه نمی آيد |
||
