اصلاح اصلاحات

نظام سياسی ما به كمبود قدرت و اقتدار حساسيت دارد، همان‌طور كه در طول تاريخ چنين عارضه‌ای داشته است. نمی‌خواهد با ساير اجزاء جامعه (يعنی فرهنگ و اقتصاد) رابطهء ارگانيك برقرار كند، می‌خواهد مظهر توحيد و يگانه‌گی الهی بر زمين باشد كه "لايسئل عما يفعل و هم يسئلون ...".

با اين نظام از تقسيم قدرت، چرخش نخبه‌گان و ... صحبت نمی‌توان كرد. يكی از راه‌های كاهش حساسيت، به چالش كشيدن حوزهء اقتدار نظام سياسی با تغيير ميدان بازی از سياست به فرهنگ است.

اشاعهء «سبك‌های زنده‌گی» يا Life Styles يكی از راه‌های كم‌هزينهء مقابله با اين ساختار قدرت است. نظام سياسی قادر به برخورد با تك‌تك افراد جامعه نيست. سبك‌های مختلف در نظام تك‌الگويی يعنی مبارزهء عملی و كارا كه پی‌آمد آن امتيازدهی در حوزهء سياسی‌ست. البته اين كار در جامعه از مدت‌ها پيش صورت گرفته كه يكی از نشان‌های آن برخورد با مانتوهای كوتاه بود، ولی متأسفانه اصلاح‌طلبان عزيز بر آن‌چه تاكيد نداشتند، راه‌كارهای غيرسياسی بود. عنصر تدريجی بودن حركت اصلاحی نيز به فراموشی سپرده شد. تودهء مردم نيز مقطعی سازمان‌دهی شدند. حالا در دنيای جهانی شده و با موج چهارم دموكراسی در خاورميانه عوامل مؤثر بر نظام سياسی ايران، عوامل خارجی شده‌اند. در اين وضعيت به وجود آمده، اصلاح‌طلبان نيز مسؤول‌اند.