كلاف - صلح

 ارژنگ داوودی

كلاف

 

ايستاده بر ستـيغ ِ پلشتي‌ها

هيچ کس

      هيچ کس را خوش نمي‌خواهد.

هيچ کس

       هيچ کس را به هيچ نمي‌خوانَد 

که هر از کسان

      خود را سَره مي‌داند

و هر توی

از اين گم کلافِ تُو‌در‌تُویِ سر در هيچ

هر از اين به سَری رسيده‌گان را

                              به فراخور حال

گردنه‌ای‌ست مانِسـته

                        قُـرُق

                              طِـلق ِ طِـلق

 


 

صُـلح

 

پذيرايم باش

پذيرايم باش

      به کوی کویِ بوستانِ زنده‌گي

      به لای لایِ جان بهاران

      به بوی بویِ دل‌آرام ِ عطر ياس سـپيد

                                          به نسرين‌ها

                                          و به نر گس‌ها

نه که هـرگزها

به سوی سویِ فتنه‌گاهِ لشکر چنگيز

                                        اسکندر

يا که ديگر

يادِشان ناخوش

يادگارانِ پستِ جا هشته در جای جایِ پيکرِ تاريخ

و نه ديگر حتی

      به دشت‌های تنيده در

                              شقايق‌ها

                              آلاله‌ها

 

يك روز با من باشيد

آموزگاران ما

پا، پنج، پله، پرواز

رفاه اجتماعی

بهار در تابستان

دوربين عكاسی من

چنين گويد بامداد شاعر

كلاف - صلح

هسه، شرقی كردن ادبيات

يك لحظه، يك حس

انيا، روزی بدون باران

هفتهء عاشق: سه‌شنبه


بازگشت به صفحه اول

شماره و نوشته های قبلی


رنگ كلمه

... صدايی تو را به جست‌وجوی خويش فرامی‌خواند ... .

صدايی دل‌نشين‌تر از نجوای آب! آب چشمه‌ها، و ... آبشارهايی به شفافيت نخستين دعاهای انسان، زيباتر از چمن‌زارهای غريب و دورافتاده، حتی زيباتر از طنين لبخند کودکی بر بستر خوابی ناز در شبستان روحی آشفته و سرگردان و تشنهء يک لبخند.

- دو شعر

- ايمان بياوريم كه ...

- ستاره و تقويم

- ترانهء افتخار

- بانوی نگاه

و شعرهايی از سال قبل


نظر شما é