بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

لحظه‌های بی‌حس:

سر تا پا هوس در زنده‌گی روی خط مرزی

شهاب مباشری

شايد هنوز باورتان نشده باشد كه زنده‌گی‌ام را آورده‌ام روی مرز مَجاز و واقعيت! نه؟

منظورم را اگر از مجاز بدانيد شايد بد نباشد. مَجاز همان بستر ارتباطی و محيط زيستی‌ست كه در آن حاضران هيچ نشانی از حواس پنج‌گانه‌شان چه مستقيم چه غيرمستقيم نمی‌بينند. نه تصويری، نه صدايی، نه امكان لامسه‌ای، نه بويی، نه طعمی و نه حتی دست‌خطی و نقشی! در اين مجاز رابط دو نفر می‌شود مشتی علامت و نشان رمزی، مشتی صفر و يك، مشتی الفبای ماشينی و نه چيزی بيش‌تر!

حالا خود ببينيد وقتی اين پيام‌ها با اين علامت‌ها رد و بدل شوند و لحظه لحظه فكرت را مشغول كنند و درگير، آيا روی خط مرزی نايستاده‌ای؟

1

آسمان هم كه بارانی‌ست ...

فرصتی دوباره برای عاشق شدن

...

هوا هوايی دونفره است!

2

من هم بچهء جنوب‌ام، ولی دل‌ام عجيب دريايی‌ و آبی‌ست. دريا را هم دوست دارم. دريا و ساحل حس دوست داشتن را در من زياد می‌كنند.

می‌دانم دريا به ساحل هيچ وفايی نكرده، اما من ...

3

آسمان از هر كجا كه تو باشی شروع می‌شود!

4

گفتم‌ات كه آن را بگويد: "گاهی به آسمان نگاه كن،" دوست می‌دارم خيلی ...

5

پرده‌ها را به كناری بزن، هوای دوست در خانه‌ات می‌پيچد.

دل‌ات تنگ نيست؟

و آخر اين كه:

دل‌ام نيامد از اين فرصت هم استفاده نكنم تا چند كلمه‌ای حرف بزنم _ امان از اين پرحرفی‌ها،

حسابی هوس سفر كرده‌ام و چه هوس خوبی!

اصولاً هوس كردن را امر خوبی می‌دانم. تا هوس نباشد روزمره‌گی‌ها از حالت تخت‌شان بيرون نمی‌شوند و زنده‌گی آن وقت می‌شود يك هپروت بی‌معنی سرد.

و من هوس دوستی كرده‌ام. من هوس ...

اصلاً سر تا پای من شده است هوس، عزيز دل‌ام!

é

© برداشت مطلب از مجلهء «فروغ» به شرط ذكر مأخذ، نام صاحب اثر و اعلام نشانی مجله مانعی ندارد.