بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

آوازهاي يك مرد تنها

محمدرضا ميرزايي

1

تمام دارايي‌ام اين است

يك ميز به‌هم ريخته

چند كتاب نيمه‌كاره

و نيز

شعرهايي كه بوي زعفران مي‌دهند

2

تو نيستي،

اين را پرده نيز مي‌داند

در آشپزخانه

_ كه ديگر به تيم‌چه‌ء شام مي‌ماند _

قوري به دنبال دست‌هاي توست!

تو نيستي

و همهء رخت‌ها چرك شده‌اند

اما چه باك!

كه هنوز مي‌نويسم،

حتي بدون تو!

3

اين ثانيه‌هاي لعنتي

چه دير مي‌گذرند ...

پس كي مي‌آيي؟

برگ‌ها،

در غربتِ گل‌دان، چه زرد شده‌اند

و زنِ هم‌سايه،

صبح، سراغ‌ات را مي‌گرفت

4

اين‌جا كه نشستم

فردا را مي‌بينم

و فرداهاي بعدش را.

مي‌گويند: زنده‌گي، زنده‌گي‌ست!

و هر روزش غريب‌تر

مي‌گويم: افسوس!

ديگر فرصت بازنويسي‌ات را نخواهم داشت!

5

امروز فهميدم

آسمان هنوز آبي‌ست

و دارايي‌ام را

_ تمام و كمال _ فروختم

و پيش‌كشِ عزيزي كردم!

همه‌اش را

و دانستم امروز،

بي تو باز هم مي‌توان

من بود ...

é

© برداشت مطلب از مجلهء «فروغ» به شرط ذكر مأخذ، نام صاحب اثر و اعلام نشانی مجله مانعی ندارد.