بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

مذبوحانه

ايليا ديانوش

سرِ بريده و بيزارم را

به بغل گرفته‌ام

و در اين خيالِ سوخته

فرو رفته‌ام

كه در سرزمين دوردستِ شفا

سرم را بر تن‌ام

سامان دهم

من ايستاده‌ام

و مسأله راه و بی‌راه نيست

كه تا ندانم كجای اين كُنام ايستاده‌ام

رفتن را مفهومي نمي‌يابم

مردماني كه نمي‌شناسندم

به سيلي مي‌نوازندم

وقتي كه مي‌پرسم‌شان:

"كجا هستيم؟"

و آنان كه برای‌ام آشنايند

به بوسيدنِ گونه‌هايم اكتفا مي‌كنند

بي‌آن‌كه صدايم را بشنوند

من سرم را سفت چسبيده‌ام

كه به سيلي در ميان دستان‌ام مي‌لغزد و

به بوسه از درد

دستان‌ام را مي‌گزد

من سرم را سفت چسبيده‌ام

تا روزي بر تن‌ام

سامان‌اش دهم

é