بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

پيمان، ساده، دريغ!

محيا اسلامی نظری

پيمان
می‌‌دانم كه به وسعت شبی

شبي يك‌دست از نغمهء هزار جيرجيرك باكره و بوی كاج.

تا پايان من،

با من بمان!

تا آخر آسمان و دريا،

دستان من با دست تو پيوند خورده می‌ماند.

و نقاش مرا و تو را

به رنگ درياهای دور می‌كشد.

به رنگ پاييز چشمان‌ات ...

ساده
طفلک نهال شاتوت‌ام
از تمام دوست‌ات دارم‌های تنهایی ما هم
تنهاتر است ...
نه شبِ سیاه و دل‌آرام ترا دارد
نه آواز پرستو و رنگ پاییز مرا.
نگاه کن!
من و تو چه‌‌قدر خوش‌بخت‌ایم ...

دريغ
در آن شب كه آسمان چشمان‌ات
ستاره‌گان‌اش را در تكه‌های ابر می‌‌پيچيد‎،
من
بالا رفتم از ديوار تاريكي‌ها
تا كه شب را
در آغوش خاطره‌ای از روزهای خوب
بياسايم.

é