بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

غنيمت نور

نرگس بابايی

دل‌ام را به باد خواهم داد

تا در میان جنگل

آن را بکارد،

و دل‌ام سبز خواهد شد،

ریشه خواهد داد،

دل‌ام جنگل را تسخیر خواهد کرد.

نگاه‌ام به وسعت دریاست،

چشم‌هایم را به دریا خواهم داد

_ چشم‌های همیشه بارانی‌ام _

تقدیم تک تک قطره‌های باران باد!

دهان بسته‌ام را،

صدای شکسته‌ام را،

آری، سکوت غم‌گرفته‌ام را

به ساحل خواهم بخشید

_ او که عمری خاموش زیسته است،

و از غم‌ها و دردهاش سخن نگفته است.

احساس‌ام را به آسمان خواهم داد،

احساس من آبی‌ست،

گاه شفاف و زلال،

گاه پر از ابرهای سیاه!

دست‌هایم را به کودک یتیم خواهم داد

_ کودکی که گرمی دستی را بر سرش تجربه نکرده است _

تمام گرمای وجودم از آن او باد!

ذره‌ای نور هم در تاریکی غنیمت است!

é