بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

تو به دور نزديكی

بيژن باران

در پناه سايه‌ی پندار تو

_ نه توان زيست به ياد.

سرخ آن ميخك آويز شبق _

آب‌شار گيسو،

باغ با بلبل خوانا سرشاخ، بازي مار و سمور، خم آن لاله‌ی خيس،

مزه‌ي پسته‌ی شور لب تو

عطر ليمو، بر تك اطلسي مه‌گون‌ات ...

تو به دور نزديكي

و من از آن دورم.

مي‌توان گفت:

بوي گيلاس قلب دو قلو _ عشق من و تو،

در طنين مهتاب.

نور شب با خوشه‌ی پروين

لمس الماس ستاره‌گان ميسور.

سكر خواناي طوق داغ  لب‌ها بر زبان آشنايت

و دماي بي‌صداي اعتماد _

چشمه را پرآب.

پر سخاوت دست تو- در تراز مكث بال پروانه-

شعله‌ی شمع را،  پيله‌اي شفاف.

تو به دور نزديكي

و من از آن دورم.

چه توان كرد؟

با تو پرگويي،

بي تو هست كم‌گويي.

تو به دور نزديكي

و من از آن دورم.

é