پاييزان

پاييز،

پادشاه رنگ.

پاييز،

کوبه‌ی کبود باد،

بر طبل سبز برگ.

پاييز ِ رقص.

پاييز،

عريانی درخت،

در حجله‌گاه فصل.

آشوب ابرها.

باران مست مست.

پاييز،

فصل آف‌تاب،

اما چه مهربان،

چه نازکانه، خنک، نجيب.

پاييز،

پسته‌ی خندان روزگار.

انار سرخ زنده‌گی.

پاييزی

پشت پنجره

باد می‌تکاند

پيراهن پاييز را

و پنج‌شنبه ديوانه می‌شود.

پاييزک

تو رفتی

پاييز آمد

پاييز اما

ديگر نرفت

درخت من

هنوز پاييز بود

که اين درخت گيلاس

از پشت همين پنجره

اول آمد، اين‌جا، کنار من

نشست پشت ميز

و حالا، آرام آرام

می‌آيد ميان خواب‌هايم

و انگار

آوازی قديمی می‌بارد از برگ‌هايش

که رنگ چمدان عنابی مرا دارد

و هنوز پاييز است.

آهای!

می‌شود کمی کنار برويد!

کفش‌دوزکی

دارد اين‌جا

قدم می‌زند

در کوچه‌های پاييز

شال

با کمی پاييز

و يک دوبيتی سبز

برای‌ات شالی بافته‌ام

تا که بيايی

کمی پاييز

غاز سپيد وحشی

با دو عصای چوبی

راه می‌رود يک‌ريز

در کوچه‌های پاييز