|
|
|
|
||||||||||||
|
افسردهگی - هفت شهاب مباشری (ترجمه و نگارش)
اولين گام برای درمان مناسب افسردهگی، يك آزمون فيزيكیست كه پزشكی به عمل آورد. برخی از داروها و برخی شرايط خاص طبی مانند بعضی ناراحتیهای ويروسی ممكن است عارضههايی همانند افسردهگی به بار آورند. يك پزشك با آزمونی كه به عمل میآورد، چنين امكان و احتمالی را بررسی میكند. اگر وجود يك علت فيزيكی برای اين حالات منتفی شد، بايد به ارزيابیهای روانشناسانه روی آورد و معمولا مراجعه به روانكاو يا روانشناس توصيه میشود. ارزيابی خوب و مناسب ريشههای ناراحتی، منوط به مرور سابقهی كامل عارضههاست، اين كه از چه زمانی شروع شدهاند، چه مدت به درازا كشيدهاند، چه شدتی داشتهاند، آيا در گذشتهها نيز ردی از آنها برجاست و اگر پيش از اين هم سوابقی از بيماری موجود است چه اقدامات درمانیای صورت گرفته است. دكتر به پرسوجو از مصرف الكل و مواد مخدر میپردازد و اين كه آيا بيمار به مرگ و خودكشی انديشيده است يا خير. علاوه بر اين، در بارهی وجود سوابق مشابه بيماری در ساير اعضای خانواده و نزديكان سؤال میشود و اگر جواب مثبت است، در بارهی اقدامات درمانی انجام شده و تأثير آنها. در انتها نيز وضعيت روانی بيمار بايد ارزيابی شود تا مشخص شود كه آيا الگوی گفتار و پندار و حتا حافظهاش تحت تأثير قرار گرفته است. انتخاب روش درمانی به نتيجهی ارزيابی و آزمونها بستهگی دارد. داروهای متنوع و روشهای رواندرمانی مختلفی وجود داردن كه برای رفع اختلالات افسردهگی میتوانند بهكار آيند. برخی كه دچار افسردهگی مختصری هستند، تنها با روشهای رواندرمانی میتوانند بهبود يابند. برای كسانی كه افسردهگیشان از حد متوسط شدت بالاتری دارد، داروهای ضدافسردهگی تجويز میشود. البته معمولا در پيش گرفتن روشهای درمانی تركيبی مؤثرتر است. استفاده از دارو برای اثرگذاری سريع بر اعصاب و خلاص كردن آنها از بار و فشار و رواندرمانی برای آموختن راههای بهتر برای كنار آمدن با مشكلات زندهگی و آنچه سبب افسردهگی شده است. در مورد بيمارانی كه شدت افسردهگیشان چنان است كه زندهگیشان در معرض تهديد جدیست يا نمیتوانند به هر دليلی از دارو استفاده كنند، روش درمانی با شوك الكتريكی (ECT) تجويز میشود. وقتی كه داروها در رفع عارضهها مؤثر نيستند، میتوان تأثيرگذاری روش ECT را آزمود. در سالهای اخير، اين روش پيشرفت زيادی كرده است. پيش از اعمال آن، در شرايط بیهوشی مختصر، به عضلات استراحت داده میشود و سپس با قرار دادن الكترودها بر نقاط معينی روی سر، ارسال تحريكهای الكتريكی آغاز میگردد. اين تحريكها به مدت سی ثانيه در مغز انقباض مختصری ايجاد میكنند. شخص دريافتكنندهی ECT هوشيارانه دريافت اين محركها را تجربه نمیكند. برای تحصيل منافع كامل اين روش درمانی، انجام آن در چند نوبت پيشنهاد میگردد.
ادامه دارد ...
|
|
