|
|
|
|
||||||||||||||
|
رنگ كلمه: دو اثر از دو شاعر شعرهايی از
خط
میزنند صورتام را زمين و زمان. - پلك بر هم نهادنی سرخوش و مطمئن - تأييد اعتراف به مرگ: آفرينش!
من هر
ثانيه پشتِ پلكهايی به دنيا میآيم بگو چه میخوانی از اين خطوط كه هر روز، پُررنگتر میشوند بر چهرهام؟
تو را ای ... – دوست – داشتهام از بارانهايم باز در سرنوشت خويش به فراز
- سلام كرم شبتاب! -
خشك و بیتاب تنهايیام را آب میدهم و خطوط خاطره در دستهايم قد میكشند و اين لعنتی غمباد در گلويم
آی سراسر ياد آوار
آفتابات به سلامت باد!
|
|
