|
|
|
|
|||||||||||||||
|
مرگ تصويرپرداز بزرگ ايتاليايی در نود و چهار سالهگی به ياد ميكلانجلو آنتونيونی، فيلمساز فقيد ايتاليايی نوشتهی زان بروكس* ترجمهی شهاب مباشری
ميكلآنجلو آنتونيونی، يكی از خلاقترين و شاخصترين فيلمسازان قرن بيستم، در سن نود و چهار سالهگی درگذشت. كارگردان ايتاليايی در خانهاش در رم، عصر روز دوشنبه، كمتر از بيست و چهار ساعت بعد از مرگ اينگمار برگمن، ديگر غول بزرگ سينمای هنری اروپا، از دنيا رفت. همچون فيلمساز تقريبا همعصرش، فدريكو فلينی، آنتونيونی هم به شكست نئورئاليسم كه در سالهای بعد از جنگ جهانی دوم در ايتاليا شكوفا شده بود، اشاراتی كرد. بر خلاف سبك كاری داستانهای سرراستِ ويتوريو دسيكا و روبرتو روسلينی، فيلمهای او سرد و استيليزه بودند، و معمولا متمركز بر تجارب بورژواهای از خود بيگانه. اولين كار آنتونيونی در سال 1950 به نمايش درآمد و موفقيت جهانی در سال 1960 با نمايش فيلم كلاسيك «ماجرا» (L'Avventura) به او رو كرد. بيرون از ايتاليا، آنتونيونی در سال 1966 در لندن فيلم مبهوتكنندهی «آگرانديسمان» را ساخت. او بعدتر به آمريكا رفت تا فيلم جنجالی « نقطهی زابريسكی» را بسازد و سپس موقعيتی اروپايی برای جك نيكلسون در اوديسهی اگزيستانسياليستیاش، «مسافر» فراهم آورد. در سال 1985، آنتونيونی سكتهی شديدی كرد كه باعث شد نتواند تكلم كند. او آخرين فيلم مستقلاش، «فراسوی ابرها» را در سال 1995 از روی صندلی چرخدار، با كمك ويم وندرس هدايت كرد. يك سال بعد از آن به خاطر دستآوردهای يك عمر فعاليت سينمايی اسكار گرفت. والتر ولترونی، شهردار رم، در رثای آنتونيونی، در صبح روز بعد از مرگاش گفت: "با مرگ آنتونيونی نه تنها يكی از بزرگترين كارگردانان درگذشت، كه جهان يك استاد مدرنيته را از دست داد." او در پنجشنبهی پيش رو، با مراسمی مختصر، در فرارا، زادگاهاش در شمال ايتاليا، به خاك سپرده میشود.
|
|
