|
|
|
|
||||||||||||||
|
رنگ كلمه: آثاری از دو شاعر آثاری از سيد محمد مهدی شهيدی و شهاب مباشری
سيد محمد مهدی شهيدی
نعرهی سنگين جراحتی قديم، تاول میترکاند در گوشهای جهانی گنگ. پر شده از عطش فريادی که لاجرم قورتاش میدهم پشتِ ويترينهای رنگرنگ، لابهلای نورِ چراغهای کممصرف، و خستهگی پيادهروهايی که نخوابيده بيدار میشوند در گردش هذيانی غريبی خواب رميده.
فعلها دور میشوند، از دست میگريزد ضمير جمع، و «تو» در ابتدای جملهيی نشستهای با فعل متعدی «سوختن».
نقطههای بیسبب، گيومههای خجول، و پرانتزی که میبندد در تولد و مرگ: معلق، اپوخه شده، در جهانی معکوس از فرطِ تناسخ.
«فردا» قيدیست که روی ديوارهای سخت خط میاندازد و خورشيد بی تمايزی، هر روز سر میکشد از شرق.
سنجاقک «نشانهيی به رهايی»ست.
بامدادِ سوم شهريور 87 / حياتِ حوض
شهاب مباشری
تا کدامين ساعت به بازی انعکاس پیدرپی نور فريب در ساختمان بلورين خيال سرگرم؟
چراغیست که خاموش خواهد شد بنايیست که فرو میريزد ... زنهار! در تاريکی مخروبه نمانی، هنگام خروج است ...
نوشتهيی از حدود سيزده سال پيش، اسفند 1373
|
|
