ترجمه‌ام را دوباره بخوان

بازخوانی و نقد شعری از پژمان طرفه‌نژاد توسط پيمان يزدان‌پناه

پذيرفتن اين که شعر حادثه‌يی‌ست که در زبان اتفاق می‌افتد، برداشت کارکردی ما با دو وجه لفظ و معنا را تبيين می‌کند.

در واقع، کارکرد روی‌کرد لفظی و معنايی به شعر، پارادايم نظريه‌های شعری قرن بيستم را سازمان داده است. بر اين اساس، تحليل ماهيتی شعر بر هر يک از اين دو روی‌کرد زبان، تأکيد نهاده و گروهی را هرچند که شعر را حادثه‌يی در زبان می‌دانند به برداشت اين حادثه در معنای زبان ره‌نمود ساخت و گروهی ديگر را به ساختار صوری و زيبايی‌شناختی لفظ و به ويژه بر ساختار موسيقايی آن. در روی‌کرد دوم، معنا از مدار حافظه‌ی زبان ادبی بيرون رانده می‌شود ... ادامه

خورشيد بر زره / دست شستن از خون

دو داستانك نوشته‌ی يزدان سلحشور

گفت: "راه بر تو بستم، راه بر من مبند."

[راه بر او بسته بود. گفته بود: "چاره نباشد. راه بازگشت، نه!"]

گفت: "راه بازگشت‌ام اين بود. تو بنمودى. راه ده که نخستين باشم."

[راه بر او بسته بود. گفته بود: "بيعت خواهند. از فرمان چاره نباشد."]

گفت: "چاره‌ام تو بودى. راه ده که نخستين باشم." ... ادامه

دوست‌ات دارم

داستان كوتاهی از غزال تشكر

دکمه‌های مانتو مدرسه و بند کفش‌های کتانی‌اش را بسته و نبسته به حال خود رها کرد و مثل قرقی پله‌های دو طبقه را دو تا يکی، تا پشت در پشت بام بالا دويد. آن‌جا لحظه‌يی درنگ کرد. نفس‌اش را در سينه حبس کرد و گوش خواباند ببيند اين سر و صداها آيا کنج‌کاوی هم‌سايه‌يی را برانگيخته است يا نه. دست يخ‌کرده‌اش روی قفل خشابی در پشت بام مرددانه می‌لرزيد، اما به جز صدای سلام عليک و خوش و بش مهمان‌های علی صدای ديگری در راه‌رو شنيده نمی‌شد ... ادامه

شعر د...ريدايی، به زبان فارسی

داستان كوتاهی از علی‌رضا مجابی

پدرام پك ملايمی به سيگارش زد و فنجان خالی قهوه را به طرف نور گرفت: "نمی‌آد ... بدكردار، نه فرم‌اش نه قافيه‌ش!"

نگاهی به قهوه‌ی ماسيده‌ی كف فنجان انداختم: "چی شده؟ تو كه با شعر مشكل نداشتی، سماور شعرت هميشه رو دائم جوش بود؟"

پدرام مستأصل انگشتی به رسوب خشك ته فنجان كشيد و آن را مزه كرد: "بود، حالا نيست!"

چهار انگشت ته‌ريش‌ام را خاراندم: "كم آوردی، يا باز چك بی‌محل كشيدی؟" ... ادامه

مينای پنج‌شنبه

داستان كوتاهی از رسول آباديان

باز هم پنج‌شنبه است. مدتی‌ست که دوست‌اش دارم. پنج‌شنبه‌ها را می‌گويم. صبح زود بيدار می‌شوم و تا خورشيد در نيامده بوی حلوايم می‌پيچد توی محل. گل حلوا را برمی‌دارم و توی کاسه‌يی کوچک قايم می‌کنم و بعد از زيرزمين می‌آيم بيرون. روزهای اول کسی رغبت نمی‌کرد به حلواهايم دست بزند. مواظب بودند. پدر با همان خنده‌های جدی‌اش به بچه‌های توی کوچه گفته بود مواظب باشند جک و جانوری توی آن نباشد که مرضی بيفتد به جان‌شان، ولی حالا دل‌اش می‌خواهد يک بار هم که شده گل حلوايم را بخورد.

به مادر گفته‌ام گل حلوا را برای که می‌خواهم. مادرم مثل هميشه زل می‌زند وسط چشم‌هام و با گوشه‌ی پيراهن‌اش صورت‌ام را پاک می‌کند و بعد دستی می‌کشد روی موهام و مثل هميشه می‌گويد که زياد نروم توی کوچه ... ادامه

شعرهای بن‌بست ستاره: آثاری از پنج شاعر

آثاری از

رضا چايچی، علی‌رضا مجابی (م. آذرفر)، محمود معتقدی

قباد حيدر و بهروز احمدزاده را بخوانيد

وقتی بهانه بی‌بهانه‌گی‌ست / دايره‌زنگی‌ات را بياور ...

طرح‌ها و شعرهای كوتاهِ انسيه سياوش

گفتی درنگ كن

            پشت برف‌های چشمان‌ات می‌ماندم اگر

                        قربانی ضريح نگاه‌ات نمی‌شدم

            اگر شانه به شانه‌ات

                        خسته‌گی‌مان را زير پا و در حرم لگدمال نمی‌كرديم

درنگ لحظه‌های با تو بودن

            درنگ بر تمامی ثانيه‌های مه‌آلود ... ادامه

ماتريوشكاهای من

نگاهی به آثار حجم فرزانه مهری (از زبان خود هنرمند)

ماتريوشكا همان عروسك روسی‌ست كه وقتی دو تكه‌ی آن از هم جدا می‌شوند، عروسكی مشابه ولی در ابعاد كوچك‌تر از درون آن نمايان می‌شود. اين عروسك دوم عروسكی سوم در خود جای داده. اين بازیم ی‌تواند تا عروسك پنجم، هفتم يا حتا بيش‌تر هم ادامه يابد. ماتريوشكا از كلمه‌ی «ماترونا» گرفته شده، نامی كه زنان دهاتی درشت‌هيكل و قوی را در روسيه قديم با آن صدا می‌زدند. اين ماتريوشكاها كه فرزندان فراوانی در دل خود جا می‌دادند، به نوعی سميل باروری به حساب می‌آمدند.

ماتريوشكاهای من با اين كه شكل كلی و ساده‌ی همان عروسك‌های روسی را دارند، دو تكه نمی‌شوند و ماتريوشكای كوچك‌تر ديگری از درون‌شان بيرون نمی‌آيد، اما هر كدام در دل خود چيزی دارند، حفره‌يی، دردی پنهان، رازی ناگفته و ... ادامه