بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

دوست‌ات ...

زيبا كاوه‌ای

ملالی نيست اگر حال مرا بخواهی / دنيا به اندازه‌ی صبوری عالم / دلی داده به من گشاده / مثل همين متل‌های کودکانه که جمع می‌شوند کنار تفاهم / سوء تفاهم هم اگر بشود مهم نيست / زمان زيادی نمانده اين زمان برای من / برای تو که خوب مي‌دانی چه‌قدر دوست‌ات ... داشتم!

از کدام در و دروازه؟ اين خانه هزار در باز دارد / يک در بسته / که من پشت وابسته‌گی آن چشم بسته‌ام / از اين همه در باز / بی‌انتظار جوابی / سال‌هاست ...

اين _ من _ / غرور ندارم / نانی؟ نمی‌خواهم / نامی نه که درخور / بی‌نام‌ام / من است فقط همين! ببين! چه‌قدر تنها مانده‌ام ميان يک کهکشان آدم بی‌ستاره!

چرخ چرخ / از هر طرفی بچرخی / باز می‌توانم قصه‌های بلند بچرخانم / قصه‌هايی بلند که رنگ گرفته‌اند از همين خود ما / کشيده‌تر / که کش آمده‌اند تا روزهای اين سال‌های بعد / تا آشنا نمانده باشند فقط با وصله‌های بی‌خوابی اين شب‌های بلند

اصلا از کجا معلوم؟ همين خود من / دختر شاه پريان‌ام / طلسم شده‌ی سال‌های دور / جادو شده‌ی مراسم عشق‌ورزی بی‌آداب / خيانت‌ديده‌ی بی‌نامی / من ماندن / خودم / تن‌ام / که رنگ گرفته صورتی صورت‌ام از تصاوير حس آميخته‌ی با زرد تند اساطير / که پنهان کرده دل‌اش را کنار نازک يک لب‌خند / و با هراس از عابران آن سوی هميشه می‌پرسد: اگر دوباره باران نبارد گل از کجا بياوريم؟

دويده ام / کنار اين همه آدمی که صبح تا شب دويده‌اند پی يک لقمه سنگک خشخاشی / که سنگ‌اش دندان‌شان را بشکند / که جويده شوند لابه‌‌لای همين دندانه‌های شکسته / تکه تکه ... / تفاله .../ تف ... / نمي‌کنم! قورت می‌دهم زنده‌گی را دوباره که طعم تو را گرفته / و به يادم می‌آورد همواره تو همين جايی! همه جا / يک جايی نزديک تنهايی من / من که نشانه‌های ترا گم نکرده‌ام / کنار پرسه‌گردی اين روزها / که پيدا نمی‌کنم نشانی تو را ميان شب‌هايی که می‌گذرند / نشان به نوشتن اين نامه دل‌ام را نوشته‌ام برای تو / که خوب مي‌دانی چه‌قدر دوست‌ات ... دارم!

é