بازگشت به صفحهء اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

از آسمان:

- دود و مه

- آغوش من

دود و مه

حسن كلاهی

دود و مِه

روي راه‌هاي نرفته‌ام، كه

پرت عشق مي‌شوم:

قيصر پاشنه‌ي‌ كفش‌اش را بالا مي‌كشد،

و من

حلقه مي‌كنم دود سيگارم را،

در هواي كافي‌شاپ‌هاي گران،

ولي من بايد فيلسوف شوم.

آغوش من

مصطفا مقدم

خسته از هزار راه رفته و هزار راه نرفته گوشه‌اي افتاد، آهي کشيد و گفت: "من هيچ وقت نمي‌رسم."

چشم‌اش به مورچه‌اي افتاد که دانه‌اي گندم را به زحمت به دنبال خود مي‌کشيد. اشک در چشمان‌اش حلقه زد. گفت: "حتا اين مورچه هم بالاخره خواهد رسيد، شايد دست خالي، ولي خواهد رسيد." سر به آسمان کرد و فرياد زد: "مگر نمي‌گويي از همه بيش‌تر دوست‌ام داري؟ مورچه را به خانه مي‌رساني و مرا سرگردان رها مي‌کني؟"

صدايي گفت: "دوباره نگاه کن!"

صدا از درون قلب‌اش بود، نه! نزديک‌تر! نگاهي کرد، در آغوش خدا بود ...

گريان و خوش‌حال و ترسان پرسيد: "آن زماني که به هر راهي مي‌رفتم تا تو را بيابم کجا پنهان بودي؟"

- تو را در آغوش داشتم.

- پس اين همه راه ...

- راهي در کار نيست! آن‌ها که مي‌گويند راه يکي‌ست، بر محمل دروغ نشسته‌اند و آن‌ها که مي‌گويند راه بي‌شمار است بر محمل خيال! همه‌ی شما در آغوش من‌ايد ... چشم‌تان را باز کنيد! مرا خواهيد ديد."

é