بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

نفس عميق در باران دوستی

محمد معزی

محمد معزی دوست هم‌راه «فروغ» است. در نامه‌ی اين بارش با سلام و آرزوی آبی‌اش، از راه انداختن وب‌لاگ‌اش خبر داده و آخرين نوشته‌اش در نيمه‌های شبی پاييزی، وقتی که باران می‌باريده٬ و دل‌اش بد جوری برای يك «نفس عميق» تنگ بوده و ...

دل‌ام هوای نفسی عميق دارد

به هنگامه‌ی زنده‌گی،

و هم به هنگامه‌ی مرگ.

دل‌ام هوای نفسی عميق دارد

در جاده‌های پر پيچ و خم

کنار دوست،

سوار بر ماشينی دزدی.

دل‌ام هوای نفسی عميق دارد

در قعر درياچه‌ی يک سد

_ با پلووری آبی بر تن _

هنگامی که موهای بلندم را

آب به بازی گرفته است.

دل‌ام هوای نفسی عميق دارد

به هنگامه‌ی مرگ،

و هم به هنگامه‌ی زنده‌گی ...

در حالی‌که با خود اين‌چنين زمزمه می‌کنم:

«آسمون آبيه

آسمون تاريکه

آسمون زخميه

آسمون ابريه

رنج من آبيه

عشق من تاريکه

قلب من آسمونه

بارون‌اش خونيه»*

* راستی، فيلم «نفس عميق» را كه ديده‌ايد؟ ترانه‌‌ای را که در پايان فيلم خوانده می‌شود از اين‌جا دريافت كنيد.

é