بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

نامردمان تلخ و آسمان ابری دل

شادی بيان

نامردمان تلخ

هیچ رشته‌ی مهـری

مرا

به خاک این سرزمین

پیوند نمی‌دهد.

رشته‌ای اگر هست

از جنس دیگری‌ست ...

خدا را! خدا را!

مبـــاد،

که از تلخی این نامردمان

به سرزمین‌ام

پشت کنم!

آسمان ابری دل

هر روز،

شوق زنده‌گی را

مانند بادکنکی باد می کنم

و در وسعت ابری آسمان دل

پرواز می دهم

هر شب،

در سوگِ مرگِ حجم ِ حقیرش

در بارش و مکرر و خود

پیـر می شوم

از من سوال نکن!

از من جواب نخواه!

من با خودم،

غریبه‌تر از این نبوده‌ام

هرگز،

هرگز ...

é