سال سوم، شماره پنج تير 1384

 دوهفته‌نامه‌ی فرهنگی


 

 

 

اين مردم همان مردم‌اند

طرح يک پيکره

انديشه و شناخت: تقليد، فقه و حيله در احكام

نيچه و زايش تراژدی

ريشه‌ها - دانش پهلوانی (1)

درنا

مردی تمام عيار

اميد

چراغ اين خانه

اگر پرنده بگريد و ...

كله‌پرسه

كلمه: تقديم به ...

عصرهای خواب‌آلود

F'inita la Comedia

صدای رنگ‌ها

حالا كه بيدار نمی‌شوی

چهار شعر: رابعه و ...

 

 

كله‌پرسه

ايليا ديانوش

ilia_dianoush [ @ ] yahoo.com

 

كچل‌كچل كلاچه

روغن كله‌پاچه

طَبَق پر از زبونه

هيچي نگو به ما چه!

 

زبونِ تند و قرمز

گوش‌اِتو مي‌خراشه

درازيِ زبون‌ات

حتما بايد كوتا شه

 

*

 

چشم‌اتو چار تا نكن

پلك‌اتو هي وا نكن

سَرِتو بنداز پايين

نگاتو بالا نكن

 

نِگا نِگا نداره

نبين كه را نداره

چشم‌اشو دور ببيني

چشم‌اتو در می‌آره

 

*

 

ديوار و موش و فالگوش

نيش نره تا بناگوش

بنا بذار به زاري

بيشين كه حال نداري

 

آب و پياز و دنبه

گوش‌اِت يه وقت نجنبه

چه حرف و چه نوشته

گوشِت گوشتِ خورشته

 

*

 

پاييزه يا بهاره؟

اين‌همه فكر نداره

مغزتو در می‌آره

تنگِ چشات مي‌ذاره

 

نه سيخ و نه كباب‌پز

جون مي‌ده مغزِ آب‌پز

كله‌ي پوك چه به‌تر

صفاي تو سبك‌سر!

 

*

 

دَس مي‌خورن يا پاچه؟

چي‌كار داري؟ به ما چه؟

پات رُو گليم‌ات باشه

دس نزني به تاق‌چه

 

يه پُرس دو پُرس ملامت

سلامِ بي سلامت

اين جمله يك سؤاله

سؤالِ بي علامت

é


 © برداشت مطلب از مجله‌ی «فروغ» به شرط ذكر مأخذ، نام صاحب اثر و اعلام نشانی مجله در اينترنت مانعی ندارد.