بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

بهشت

محمد معزی

mohammad_m63 [ @ ] yahoo.com

نگارنده‌ی وب‌لاگ «گرگ و شب»

خورشيد و باران و رنگين‌كمان

قلم‌مويش را برداشت و از خانه بيرون رفت.

ابری سپيد را يافت تا بوم نقاشی‌اش شود.

خواسته‌اش را در گوش ابر خواند،

ولی ابر متكبرانه پاسخ گفت:

"تو پست‌تر از آنی كه دست‌ات به بلندای سپيد من رسد."

در دل به دون‌مايه‌گی ابر خنديد.

ابر سخن‌اش را ادامه داد:

"اصلا اگر دست پست تو به من می‌رسيد،

تو را كه رنگی نيست و نقاش بی‌رنگ ..."

در دل به كوته‌نظری ابر خنديد، گفت:

"زيباترين رنگ‌های دنيا از آن من است

و اگر تو از ياوه‌گويی دست كشی، زيباترين بوم نقاشی دنيا خواهی شد."

ابر بر جايش خشكيد،

او در كنارش بود،

با زيباترين رنگ‌های دنيا.

چندی گذشت و ابر به خود آمد:

"ببخشای مرا، گستاخی‌ام را ببخشای، ببخشای ...»

خنديد و قلم‌مو را در نور‌های رنگين‌كمان فرو برد.

كشيد و كشيد و كشيد.

زيباترين نقاشی دنيا شكل گرفت.

همه‌ی مردم دنيا حيران‌اند،

ولوله‌ای در گرفته:

"دری از درهای بهشت در آسمان گشوده شده است."

انگشتان و چشمان، آسمان و آن ابر را نشانه رفته است:

"دری از درهای بهشت در آسمان گشوده شده است."

و او در دل خود می‌خندد بر بی‌چاره‌گی انسان‌ها!

é