بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

يك كلمه*

فيروزه خرم‌شاهی

f.khoram [ @ ] gmail.com

تعبيری از زمزمه‌ی صبح‌دم

به گوش پرنده‌گان

کلمه‌ای بيش نبود

که هستی را خلاصه می‌کرد

آن کلمه با هجاهايش

در آسمان تکرار می‌شد

و ترانه‌وار موسيقی می‌نواخت

و لرزش ذرات عالم

اين موسيقی را تکرار می‌کرد

شوق برخاستن

از بستر

و بيدار شدن

از خوابی شيرين

در ادامه‌ی نوای اين کلمه بود

چه کسی می‌خواند

و از کجا

فرقی نمی‌کرد

مهم آغاز شدن

و برپا گشتن بود

* از مجموعه‌ی «اگر پرنده بگريد»

é