بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های قديمی‌تر

جای‌گاه حادس

نيلوفر ذكايی

niloofarz56 [ @ ] yahoo.com 

نظام نو، عقايد نو می‌آورد و نمادهای بالای ميادين و ساختمان‌ها علم می‌شوند. نظامی ديگر كه آمد، عقايد جديدی با نمادهای جديدتری می‌آيد. عقايد نو، نماد نو جای افكار و مجسمه‌های كهنه. همين حرفی كه زدم خودش يك نظام است، يك عقيده‌ی نو يا كهنه است. پس چرا بايد گفته شود؟ مجسمه‌ای خرد می‌شود و ريخته می‌شود در آب. همان مجسمه، همان اشاره‌ای كه زمانی راه را نشان می‌داد و ره‌بر بود و حالا دارد به مدفن هميشه‌گی خودش اشاره می‌كند. مدفن باركشان و شكننده‌گان مجسمه‌ها، چون همان او كه شكننده و فروريزاننده‌ی مجسمه‌ی شاه ديگر بود.

شايد اين اعماق همان جای‌گاه حادس* باشد. نه تاريخ شخصی آدم‌ها، نه شاه و ره‌بر بودن، نه برداشت‌ها، نه عقايد، نه نطق‌های آتشين، نه اتحاد جماهير، نه فروپاشی جماهير و نه استقلال جماهير، نه دست پدرانه‌ی ره‌بر روحانی، نه شست واژگون سطا و نه انگشت هدايت‌گر ديگری و نه حتا امواج گردنده و جای‌گاه مرده‌گان. هيچ چيز نه آن بالا نه در آن اعماق باقی نمی‌ماند.

* جهان مرده‌گان در اساطير و باور يونان باستان

é