بازگشت به صفحه‌ی اول

بايگانی و خاطره‌های يك سال

قناری - 2

بيژن باران

قناری در قفس کنار پنجره

با ياد رهايی پرواز باغ شهر

غم در رطوبت چشم

رعشه‌ی مرگ برگ،

سوزنی به پوست و پرش!

در عکس خود به شيشه و قاب گويد:

"آه چه تنهايم _ در اين پاييز خاطره‌ريز

                     تنهايي‌م سرد است، در آتش الوان باغ _

خون است دل‌ام از فراق

بي‌اشتها و خواب ..."

غراب را غربت غروب دور از شاخه‌ای

در يک‌نواختی رديف قلم‌داران*

بر شيب سرخ دمی‌زار سيريشه!**

درخت بيد شاخه به‌رقص شيوا _ در خنکای خزانی _

ريشه بپوشاند با جاذبه

و باد بر برگ‌های خويش

تا در امان بماند در زمهرير زمستانی

برآيد در بهار دور

در راه از سفر گردنه‌ی گدوک.

* - رج نهال تبريزي

** - دمی‌زار سيريشه کشت بارانی‌ست در خاک رُس تپه و ماهور.

é